Nescafé instant koffie. Overheerlijk. Net als een douche met volle stralen warm water. Zachte handdoeken en toiletpapier. Ik droomde er bijna van. Laatst nog. Over een gevoerde zitting in een voertuig. Mijn achterste toont nog steeds rode plekken. Heb al tijden geen spiegel. Handig. Kan er dus ook niet naar omkijken. Mijn verjaardag vier ik in Xi’an. Via Skype toast ik om 12 uur met Johan. Zijn cadeaus: champagne en massagebehandelingen. Een paar dagen baad ik mij in luxe van een sterrenhotel. Een westerse omgeving in Chinese stijl. ‘Chinglish’ is de voertaal. Het eten aangepast aan Europese smaakpappillen. Xi’an. Oude keizerlijke hoofdstad van het Chinese Rijk. Begin- of eindpunt van de Zijderoute: het is allemaal een kwestie van perspectief.

Culturele hoogtepunten en fijne kookkunsten presenteren zich. Het start nabij Turpan met ruïnes van Aziatische steden uit de oudheid en Mogao-tempelgrotten in Dunhuang. Na maanden Islam omgeef ik mij voor een eerste keer met boeddhisme. En meteen van uitzonderlijk soort: met hand geslagen grotten. Vanaf de vierde eeuw. Monnikenwerk door religieuzen en locals. Oost en West treffen hier. Enkele versierselen op Boeddhabeelden kennen hun oorsprong in Griekenland, Perzië en Rome. En dan de manuscripten die in 1900 hier zijn gevonden. Kippenvel!

Drie dagen lang begeef ik mij in het duingebied van Dunhuang. Op de laatste, klim ik naar de top. Urenlang zakken mijn benen tot bijna mijn knieën in het zand. Bij elke stap. Een duel tussen natuur en mij ontstaat. Na elke vijftien meter stijgen, pauzeer ik. Mijn verstand verliest het van mijn drang om het hoogste punt te halen. Ik realiseer het me. Maar wil door. Ik balanceer uren op een rand zand. Hoezo onderschatten? Momenten wanneer de top niet zichtbaar is, blijken het moeilijkst. Motivatie dreigt het onderspit te delven. Uren verstrijken. Na koude zonsopkomst, brandt de zon nu. Zweet en wollen kleding gaan slecht samen. Dan ben ik er. Alleen sta ik boven. Omgeven door slechts zand. Vijfentwintig vierkante kilometer in omtrek. Ik huil. Ik lach. Ik voel liefde en vriendschap. Deze eenzaamheid maakt gelukkig! Gedachten volgen elkaar snel op. Deze duin is mijn berg. Ik moest ‘m beklimmen. Ik zing hard. Dan dalen. Fluiten en meezingen met Eurovisiesongs ;-)

Dan wandelen over veertien kilometer stadsmuur. Of het aanbidden van Allah in geheel Chinese tempelstijl. In Xi’an. Door mijn bezoek aan beide monumenten straalt mijn huid wederom als een geplukte kip. Maar weggeblazen door sensatie raak ik door oog in oog te staan met het Terracotta Leger. Golven van energie stromen door mijn lijf. Wow! Minutenlang staar ik naar soldaten, kapiteins en generaals. Op afstand. De reden waarom veel toeristen teleurgesteld raken. Ook door de nog volop gaande restauratie. Het deert mij niet. Het idee dat een Chinese Keizer honderdduizenden onderdanen laat werken aan individuele sculpturen, is onvoorstelbaar. De restanten zijn echter groots en historisch verpletterend.

De westerse sterrenambiance contrasteert met de buurt. Buiten trekken eetstalletjes. Chinees. Na jaren Azië te bezoeken moet het er nu echt maar eens van komen: gefrituurde bijen, kevers en kakkerlakken, gestoomde kippenpoten en gebakken stierenlul, ballen, eenden- en kippenkoppen. Mijn menu à la carte bezorgt kippenvel. Nu feitelijk! Het einde van mijn Zijderoutereis. Feestelijk en in lokale stijl gevierd!

  

Add comment
  • Guest - Roelie & Hans

    Admin Tools

    Indrukwekkend Marc wat een mooi verhaal weer!! In gedachten zie ik je door het zand naar boven klauteren en afzien maar daar heb je dan ook wel wat voor teruggekregen!!!